W dniu 23 sierpnia 2006 roku zmarł nagle prof. dr hab. inż. Kazimierz Czarnecki, prezes Stowarzyszenia Geodetów Polskich. Odszedł wybitny naukowiec, wspaniały dydaktyk, doświadczony geodeta i niezmordowany społecznik. Człowiek oddany bez reszty swojej pracy zawodowej i działalności społecznej. Wychowawca wielu pokoleń geodetów.

Otwarty i pogodny z łatwością zjednywał sobie ludzi do realizacji swoich idei. Potrafił skutecznie łączyć doświadczenie swoich rówieśników z entuzjazmem młodych ludzi. Wielki przyjaciel młodzieży, młody duchem z łatwością nawiązywał kontakty z młodszymi kolegami. Swoich studentów zachęcał do aktywności w organizacjach naukowych i społecznych. Z jego inicjatywy powstał Ogólnopolski Klub Studentów Geodezji przy Stowarzyszeniu Geodetów Polskich zrzeszający studentów większości wydziałów geodezyjnych w Polsce. Tak pisał w czerwcu do studentów z okazji sesji studenckich kół naukowych:

"...Jesteście tą grupą młodych adeptów geodezji, która nie zadowala się biernym przyswajaniem wiedzy, formalnym wypełnianiem programowych rygorów studiowania. Wy postanowiliście chcieć więcej, przeżyć czas studiowania pełniej. Jestem przekonany, że takie ambicje zaprowadziły Was do studenckich kół naukowych. Pragniecie zapewne wykorzystać ten niepowtarzalny okres w Waszym życiu - czas studiów zarówno dla zdobywania wiedzy, jak i doświadczenia organizacyjnego, do przebywania w gronie przyjaciół, przeżywania przygody i dobrej zabawy. To przecież przywilej Waszego wieku i pozycji społecznej. To moim zdaniem również znakomita podstawa Waszej przyszłej kariery zawodowej..."

Znakomicie rozumiał, że przyszłość geodezji w Polsce zależy od szybkości i skuteczności wdrażania nowoczesnych technologii. Widział w tym procesie szczególną rolę profesora, o której to roli w autoreferacie z okazji nominacji na profesora zwyczajnego Politechniki Warszawskiej napisał:

"...Zarówno pracę naukową, jak i dydaktyczną rozpoczynałem w czasach, gdy metody satelitarne i komputery dopiero co wkraczały do geodezji. Będąc w obu tych dziedzinach nieledwie samoukiem, mogę widzieć bardzo jasno rolę, jaką w procesie kształcenia młodych kadr naukowych może odegrać nauczyciel, opiekun naukowy czy promotor. Dlatego w pracy z młodą kadrą naukową i w dydaktyce dużą uwagę staram się przykładać do zagadnień nowych, do metod i technik rodzących się w świecie, do kontaktów naukowych ze środowiskami zagranicznymi. Mam bowiem świadomość, że profesor lub promotor może znakomicie skrócić drogę uczniów do osiągnięcia przez nich poziomu dorównującego poziomowi krajów najwyżej rozwiniętych w dziedzinie geodezji..."

Inżynier, esteta i humanista dbający z wielką pieczołowitością o treść i formę tego co pisze i co mówi. Wykładał trudne treści w sposób przystępny i zajmujący, a jego wystąpienia publiczne często nagradzane były brawami. Jego podręcznik "Geodezja współczesna w zarysie" cechujący się przejrzystą strukturą i jasnością wywodów, napisany z talentem literackim, szybko zniknął z półek księgarni. Profesor pracował nad drugim, poprawionym i uzupełnionym wydaniem...

Zakochany w polskich górach z zaangażowaniem kierował projektami geodynamicznymi w Tatrach i Pieninach. W szczególny sposób związany z Grybowem. Już jako student, prezes koła naukowego, opracował z kolegami mapę i monografię okolic Grybowa, a potem przez wiele lat kierował studenckimi ćwiczeniami polowymi. Z nieodłączną fajką lubił opowiadać o swoich wybitnych poprzednikach w Stowarzyszeniu Geodetów Polskich i na Wydziale Geodezji i Kartografii PW. W wolnym czasie uprawiał narciarstwo, jeździł na rowerze i fotografował...

Straciliśmy wybitnego fachowca, wychowawcę pokoleń geodetów, utalentowanego organizatora badań naukowych i dydaktyki, autentycznego społecznika. Odszedł tam, gdzie jak sam mówił, "miara i wartość są znane a'priori"... Trudno będzie wypełnić pustkę w polskiej geodezji po odejściu Profesora...

BIOGRAFIA

Urodził się 15 maja 1939 r. W Przytułach koło Makowa Mazowieckiego. Absolwent Wydziału Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej (1965), doktor nauk technicznych (1974), doktor habilitowanym (1980). Tytuł naukowy profesora uzyskał w 1991 roku. Od roku 1980 wykładał geodezję wyższą na Wydziale Geodezji i Kartografii PW. Profesor Politechniki Warszawskiej i Wojskowej Akademii Technicznej.

Przewodniczący Stowarzyszenia Godetów Polskich w dwu kolejnych kadencjach w latach 1983-1986 i 1986-1989; a następnie prezes SGP w kadencjach 1998-2001, 2001-2004 i 2004-2007. Przewodniczył Radzie Programowej "Przeglądu Geodezyjnego" (1989-1995). Członek honorowy SGP.

Był wiceprezydentem (1985-1987), a następnie prezydentem (1988-1991) Komisji 2 Między-narodowej Federacji Geodetów (FIG) "Professional Education and Literature". W roku 1990 zorganizował Grupę Roboczą ds. Edukacji w Międzynarodowej Unii Geodezji i Kartografii (IUSM) i przewodniczył jej (1990-1991). Dwukrotne został wyróżniony 'Certificate of Appreciation' przez Prezydenta Międzynarodowej Federacji Geodetów (FIG). Przewodniczył Komitetowi Organizacyjnemu 52. Spotkania Komitetu Permanentnego FIG (Katowice, 1985). Był współinicjatorem i organizatorem dwóch Międzynarodowych Kongresów Katastralnych organizowanych w Polsce (1998-Warszawa, 2003-Kraków) pod auspicjami FIG. W październiku 2006 na Kongresie w Monachium otrzymał członkowstwo honorowe FIG...

Autor ponad 100 publikacji z zakresu geodezji wyższej, geodezji satelitarnej i geodynamiki, a także wielu referatów na sympozjach i kongresach międzynarodowych; autor podręcznika "Geodezja współczesna w zarysie" (1996, 488 str. obejmującego geodezję wyższą geometryczną, modele pola siły ciężkości Ziemi, teorię figury Ziemi i grawimetrię geodezyjną, geodezyjne metody satelitarne).

Promotor w pięciu przewodach doktorskich, recenzent 12 rozpraw doktorskich i 5 habilitacji.

Laureat sześciu indywidualnych oraz zespołowych nagród Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ministra Edukacji Narodowej za osiągnięcia naukowe (jedna za dydaktyczne).

W latach 1978-1981 i 1985-1993 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Geodezji i Kartografii (łącznie przez 11 lat). W latach 1994-2002 był zastępcą Dyrektora Instytutu Geodezji Wyższej i Astronomii Geodezyjne PW, a w latach 2002-2005 Dyrektorem tego Instytutu. W roku 2005 został wybrany Dziekanem Wydziału Geodezji i Kartografii na kadencję 2005-2008. Od roku 1980 kierował Zespołem Dydaktycznym Geodezji Wyższej w Instytucie Geodezji Wyż-szej i Astronomii Geodezyjnej PW.

Był ekspertem ONZ (UN Development Programme); w latach 1977-1978 pracował w Afgańskim Instytucie Kartograficznym i Katastralnym w Kabulu (kontrakt UNDP); był konsultantem naukowym firmy GEOKART (1977-1989).

Od roku 1983 członek Komitetu Geodezji Polskiej Akademii Nauk, a od roku 2001 Komitetu Badań Kosmicznych i Satelitarnych przy Prezydium PAN. W roku 2005 został wybrany sekretarzem naukowym tego Komitetu. Był przewodniczącym Państwowej Rady Geodezyjnej i Kartograficznej (1990-1991). Był przewodniczącym Grupy Roboczej "University Education Standards" w ramach Sekcji C "Geodezja" Inicjatywy Środkowoeuropejskiej (CEI); przewodniczył Grupie Studiów CSG.5.5 "Geodynamika Tatr". Brał udział w pracach podkomisji EU-REF w ramach Komisji X - Sieci Kontynentalne - Międzynarodowej Asocjacji Geodezji.

Jego biogram został włączony do 12 edycji wydawanego w USA Marquis "Who's Who in the World".

W lipcu, w otoczeniu bliskich i przyjaciół, obchodził imieniny i 72 urodziny. Planował wyjazd do Koszalina na kolejne spotkanie Klubu Biegłych Sądowych. Zależało Mu na zorganizowaniu tej jesieni ogniska dla Koleżanek i Kolegów z Oddziału Świętokrzyskiego SGP.

Odszedł od nas nagle 1 sierpnia 2006.  Jak to bywa wśród czynnych zawodowo geodetów - emerytów: pomiędzy kolejnymi terminami pomiarów, pomiędzy rozgraniczeniem w Zalesiu a podziałem w Krajnie.

3 sierpnia 2006 roku, na cmentarzu w Cedzynie, zdążył Go jeszcze pożegnać Prezes SGP prof. Kazimierz Czarnecki. Pozostały nam wspomnienia po Henryku.

W dorosłe życie wszedł w 1955 roku z dyplomem ukończenia studiów na Wydziale Geodezji Politechniki Warszawskiej. Po krótkim okresie pracy w Grupie Interwencyjnej Ministerstwa Rolnictwa i praktyce na terenie województwa szczecińskiego wrócił w 1961 roku do Kielc, wiążąc się już na stałe z Regionem Świętokrzyskim. Pracował zarówno w produkcji (WBGiTR i OPGK), jak i administracji geodezyjnej szczebla powiatowego i miejskiego. Pełnił też przez wiele lat funkcję biegłego sądowego w zakresie geodezji.

W latach siedemdziesiątych, poza pracą zawodową, pasjonował się motoryzacją. Aktywnie działał w jednostkach Polskiego Związku Motorowego, zwłaszcza w sekcji Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego. Był członkiem zarządu Automobilklubu Kieleckiego, później prezesem Kieleckiego Klubu Motorowego. Uczestniczył w zawodach samochodowych, zdobył w 1975 r. tytuł samochodowego Mistrza Polski Geodetów w klasie 850, a w 1978 r. - mistrzostwo w klasie 1500 w Turystycznych Motorowych Mistrzostwach Polski.

Uznając konieczność ciągłego podnoszenia kwalifikacji, aktywnie włączył się w działalność Stowarzyszenia Geodetów Polskich i przez wiele lat był inicjatorem i organizatorem szkoleń i sesji egzaminacyjnych na uprawnienia zawodowe. Przez wiele lat aktywizował i jednoczył środowisko geodezyjne, bezkompromisowo walczył w obronie honoru geodetów przed niesprawiedliwymi zarzutami. Przez ostatnie 20 lat pełnił funkcję prezesa Zarządu Oddziału Świętokrzyskiego SGP. Doceniano Jego zasługi, nadając mu kolejne odznaczenia, z których za najważniejsze uznawał tytuł Honorowego Członka SGP.

„Wszystko dzieje się w swoim czasie, wszystko... zawsze właściwą godzinę biją Boże zegary” pisał R. Brandstaetter, ale dla nas, dla których był Przyjacielem, Jego śmierć przyszła niespodziewanie i za wcześnie.

Pozostanie na zawsze w naszej pamięci.

Jacek Ptaszyński

22 marca 2003 r. zmarł w Warszawie Prof. dr hab. inż. Stanisław Pachuta, członek honorowy Stowarzyszenia Geodetów Polskich, wybitny naukowiec i wychowawca. 

Urodził się 1 września 1923 roku w Kolanowie koło Bochni. W okresie okupacji pracował w Urzędzie Gminy Bochnia działając jednocześnie w szeregach AK. 1 października 1944 roku Zarząd Gminy Bochnia skierował go do Państwowej Szkoły Górniczo Hutniczo Mierniczej w Krakowie, którą ukończył w 1946r. Naukę kontynuował na studiach w AGH. Po ich ukończeniu pracował w Wojewódzkich Urzędach w Katowicach i Krakowie, w Centralnym Biurze Projektów Kombinatu Nowa Huta oraz  jako nauczyciel w Liceum Mierniczym w Krakowie. 

W roku 1950 został wcielony do wojska, gdzie pracował do czasu przeniesienia w stan spoczynku. Był nauczycielem i wykładowcą  w Oficerskiej Szkole Topografów w Jeleniej Górze, a od 1957 roku w Wojskowej Akademii Technicznej. Przeszedł wszystkie szczeble w karierze nauczyciela akademickiego od asystenta do profesora. Od 1960 roku kierował Katedrą Geodezji i Topografii, a następnie Instytutu Geodezji i Meteorologii WAT. W 1982 roku uzyskał tytuł Profesora Nauk Technicznych. Awanse wojskowe przyniosły mu stopnie: majora w 1960 roku, podpułkownika - 1964 roku, pułkownika - 1968 roku. 

Dorobek naukowy Profesora obejmuje ponad 180 publikacji, w tym 22 w językach obcych. Wypromował dziesięciu doktorów. Był również autorem kilku unikalnych konstrukcji inżynierskich dla potrzeb pomiarów geodezyjnych. Od 1969 roku członek Komitetu Geodezji PAN. W latach 1972-81 był członkiem Komitetu Geofizyki  PAN, 1978-91 Komitetu Astronomii PAN, a w latach 1975-81 Komitetu Badań Kosmicznych PAN. Od 1993 roku był członkiem zwyczajnym Akademii Inżynierskiej w Polsce. 

Prof. Stanisław Pachuta przez wiele lat był aktywnym działaczem Stowarzyszenia Geodetów Polskich pełniąc w latach 1969-72 funkcję przewodniczącego Zarządu Głównego SGP, a w latach 1972-88 funkcję wiceprzewodniczącego. W latach  1977-90 był członkiem i wiceprzewodniczącym Głównej Komisji Rewizyjnej NOT. W 1992 roku członek honorowy Stowarzyszenia Geodetów Polskich. 

Wyróżniony wieloma odznaczeniami państwowymi i resortowymi, w tym Krzyżem Komandorski OOP w 1987 roku i Krzyżem Komandorskim OOP z gwiazdą w 2001 roku.